Ці праўда, што нацыі няма?

Прачытаў атрыкул Марыны Рахлей наконт таго, што беларускія юнакі часам кажуць за мяжой, што яны з Расеі. Я сам такога ня бачыў, але, трэба прызнацца, што я ўвогуле мала знаю беларусаў па-за межамі самой Беларусі. Але адзін з маіх сяброў-украінцаў казаў людзям у ЗША, што ён расеец. Калі я спытаўся ў яго, навошта ён так кажа, ён адказаў, што ён па этнічнасьці ня толькі ўкраінец, але яшчэ й рускі ды габрэй. Ну й выходзіць, што ён, у нейкім сэнсе, сапраўды расеец.

Будучы беларусам (і ня будучы рускім), я асабіста з моманту абвяшчэньня Беларусьсю незалежнасьці кажу за мяжою, што я -- беларус (гл. мой ранейшы пост на гэтую тэму).

Але сапраўды нярэдка даводзіцца тлумачыць, што такое Беларусь, і дзе гэта. Вось днямі мне прыслала ганарар з Менску Радыё Свабода. Зайшоў я ў філіял Western Union-a й напісаў на блянку, што чакаю грошы зь Беларусі.

-- Што гэта за краіна, спыталася ў мяне касірка-арабка.

-- Беларусь, паўтарыў я.

І на гэты раз не зразумела. Можа па-арабску зразумее? -- падумаў я.

-- Русія аль-Байда біль-арабія, кажу. Арабы ўсё яшчэ не вырашылі, як называць Беларусь: Русія аль-Байда (Белая Расея), Беларусія, ці Беларус. Аднак большасьць (сярод тых, хто чуў аб Сінявокай) выкарыстоўвае першую назву.

Касірка зразумела. І выдала грошы, дзякуй Богу.

А вось хто вінаваты ў тым, што назву "Беларусь" ня ведаюць у сьвеце праз амаль 18 гадоў са дня атрыманьня Беларусяй незалежнасьці? Вядома, мы самі і ніхто іншы. І тут я згодны са спадарыняй Рахлей.

Манрэаль -- чэмпіён

Стадыён "Сапута", хатні стадыён "Імпакту"
Фота: Hugo1009
Гэты здымак не падлягае капірайту

Заўчора наш манрэальскі футбольны клюб "Імпакт" стаў чэмпіёнам Першага Дывізіёну Аб'яднаных Футбольных Ліґ (United Soccer Leagues), у якім удзельнічаюць 11 клюбаў з Канады, ЗША ды Пуэрта-Рыка. Першы Дывізіён зьяўляецца ў рэальнасьці другім узроўнем футбольных спаборніцтваў у зоне ЗША-Канада, пасьля Major League Soccer.

У фінальнай гульне ў суботу "Імпакт" перамог клюб "Ўайткэпс" з Ванкувэра з лікам 3-1. Ґалы за Манрэаль забілі амэрыканец Тоўні Данатэлі, ягоны суайчыньнік Джоўі Ґ'ерцэн і панамец Рабэрта Браўн. Адзіны ґол за Ванкувэр забіў лібэрыец Ансу Турэ.

----------------
Зараз слухаю: Peabo Bryson and Regina Belle - A Whole New World
via FoxyTunes

Рэлігія нас яднае ці разьдзяляе?

Злева направа: Пастар Сэмьюэл Кінґ-Кабу, я і Рабін Элан Брайт
Фота: Сэрж Брасо
Пры перадрукоўцы просьба ўзгадваць імя фатографа.

Нядаўна, падчас крыху гарачай дыскусіі ў сеціве, адзін з маіх сяброў сказаў, што арґанізаваная рэлігія зьяўляецца злом, бо яна для таго й створаная, каб разьдзяляць людзей. Я думаю, што большасьць тых, хто належыць да той ці іншай рэлігіі скажа: "Няпраўда! Ніяк не!" Аднак, баюся, што некаторыя вернікі скажуць, "Мая рэлігія ставіцца да ўсіх паважліва, а вось іншыя..." Вось у гэтым, напэўна, і ляжыць праблема.

Усе мае сябры добра ведаюць, што я зьяўляюся веруючым мусульманінам, але гэта не замінае мне сябраваць з хрысьціянамі (каталікамі, пратэстантамі й праваслаўнымі), юдэямі, гінду, аґностыкамі ды атэістамі, у дапаўненьне да мусульманаў (сунітаў, як я, а таксама шыітаў розных плыняў). Розьніца ў рэлігіі звычайна не перашкаджае ўзаемаразуменьню з маімі сябрамі; наадварот, яна стварае цікавыя тэмы для размоў і думак.

Як па мне, дык не рэлігія разьдзяляе людзей, а адсутнасьць жаданьня паслухаць іншага і паспрабаваць зразумець яго. На такую адсутнасьць можа захварэць прыхільнік любой рэлігіі, так жа, як і чалавек, які ня мае ніякага дачыненьня да ніякай рэлігіі. Таму змагацца трэба не з рэлігіяй, а з невуцтвам і фанатызмам.

У спробе паўдзельнічаць у гэтым змаганьні, сёлета 30 сакавіка мы арґанізавалі круглы стол з маімі сябрамі, лютэранскім пастарам з Ґаны Сэмьюэлам Кінґам-Кабу й кансэрватыўным рабінам з Брытаніі Эланам Брайтам у манрэальскай Кірсе сьв. Ансґара, дзе сьвятаром працуе Пастар Сэмьюэл. Тэмай вечара быў Аўраам (мір яму!), які паводле юдэяў і хрысьціян, вядома, зьяўляецца патрыярхам, а паводле мусульман -- прарокам. На сустрэчу прыйшлі чалавек 25 розных рэлігій, у асноўным хрысьціяне (ня дзіва -- горад пераважна хрысьціянскі). Мы пагаварылі аб ролі гэтай вялікай постаці ў нашых трох рэлігіях і аб тым, як мы можам сёньня, у якасьці юдэяў, хрысьціян і мусульман, ісьці па ягоных сьлядах.

Думаю, што за гэты вечар мы ўсе дазналіся аб шмат новым. Акрамя таго, каб набрацца натхненьня ад нашай агульнай веры ў Бога й пашаны да Аўраама (мір яму!), мы таксама бліжэй пазнаёміліся з нашымі суседзямі, якія сьледуюць іншым рэлігіям і маюць іншыя погляды. Адна датчанка, прыхаджанка кірхі, якая прысутнічала на дыскусіі, сказала, што зараз яна лепш разумее мусульман, і таксама разумее, што яны не такія "іншыя", як іх малююць. Гэта пасьля ўсяго толькі гадзіны-другой сяброўскай размовы.

Вось што нам трэба, і чаго нам у гэтым сьвеце не хапае. Сесьці, пагутарыць, зразумець чалавечнасьць людзей вакол нас. І тады, як бы нас не пужалі у ґазэтах і па тэлебачаньні малюнкамі у дзьвюх вымярэньнях, сколькі б нам не казалі, што ўсе юдэі -- хітрыя акупанты, а ўсе мусульмане -- злыя тэрарысты, мы, дай Бог, будзем ведаць, што рэальнасьць гэта рэч больш складаная. І ў гэтым рэлігія, нават арґанізаваная, можа моцна дапамагчы.

Двухбаковая брутальнасьць

Манрэальскі place des Arts (Плошча мастацтваў), дзе здарыліся сутыкненьні
Фота: Montrealais
Ліцэнзія: GFDL

Тыдзень таму, у мінулую нядзелю, я зьбіраўся пайсьці на дэманстрацыю супраць паліцэскай брутальнасьці. Людзі зьбіраліся каля станцыі Мэтро Mont-Royal у знак пратэста супраць бяскарнасьці манрэальскіх паліцыянтаў, якія забілі ў жніўні бяззбройнага 18-гадовага хлопца Фрэдзі Віянуэву (Fredy Villanueva) пры спробе арыштаваць ягонага старэйшага брата. Ґазэта McGill Daily нагадвае, што "з 1987 г., манрэальская паліцыя забіла 43 чалавекі, многіх [зь іх] у сумнеўных абставінах". У выніку ня быў зволены ані адзін паліцыянт.

У канцы я на маніфэстацыю не пайшоў, і дзякуй Богу. Бо групка сярод дэманструючых пачала трусьціць вітрыны крамаў і кідацца ў паліцыю рознымі рэчамі, у прыватнасьці цэглаю. У выніку паліцыя арыштавала 221 чалавек. Супраць 32 зь іх узбуджаныя крымінальныя справы. Астатнім 189, відаць, давядзецца плаціць штрафы ў C$ 144 (Br 322.134). Мэр Манрэалю Жэраль Трамбле (Gérald Tremblay) сьцьвярджае, што ў будучыне маніфэстанты будуць мусіць прытрымлівацца абгаворанага маршруту.

Не разумею: нашто было руйнаваць добрую справу сваім жа ґвалтам?

Сястра Ш.

Сёньня Кейці пайшла на вячэру да сваёй сяброўкі Ш. Зь ёю мы пазнаёміліся нядаўна: месяцы два таму. Аднойчы Кейці зайшла памаліцца ў мусульманскі малельны пакой у Маꥳле й там сустрэла дзяўчыну, якая адначасова там малілася. Я ў той час чакаў Кейці ў рэстарацыі Al-Taïb непадалёк адтуль. Кейці сказала Ш., што яе муж з краіны, аб якой тая напэўна ніколі ня чула: з Беларусі. Тут выявілася, што сама Ш. таксама беларускага паходжаньня!

Дужа было прыемна гэтак нечакана пазнаёміцца зь сястрою па веры й нацыянальнасьці. Што тут казаць? Субхан Аллаг!

----------------
Зараз слухаю: Dahmane El Harrachi - Ya Rayah (Remix)
via FoxyTunes

Са сьвятам 8 сакавіка!

Дэманстрацыя жаночых прафсаюзаў з нагоды 8 сакавіка ў Дацы, Банґлядэш
Фота: Soman
Ліцэнзыя: Creative Commons Attribution 2.5

Віншую ўсіх чытачак з Міжнародным жаночым днём! У Канадзе гэтае сьвята афіцыйна не адзначаецца, але сёньня прайшла дэманстрацыя ў Манрэалi, у якой прынялі ўдзел некалькі сотняў чалавек.

----------------
Зараз слухаю: Amr Diab - Habibi
via FoxyTunes

Зараз і я канадзец

Каралева Элізабэта ІІ ў 2008 г.
Фота: Ibagli
Ліцэнзыя: Грамадзкая ўласнасьць

У студзені, пасьля чатырох гадоў жыцьця ў Канадзе, я атрымаў канадзкае грамадзянства. Беларускае я, вядома, таксама захоўваю: Канада зусім не патрабуе адмову ад існуючага грамадзянства.

На цырымоніі прыняцьця ў грамадзянства, я пакляўся быць верным Яе Вялікасьці Каралеве Элізабэце ІІ і яе нашчадкам, а таксама паважаць і выконваць канадзкія законы. На цырымоніі прысутнічала 375 навабранцаў у канадцы з 60 розных краін, у тым ліку большасьці краінаў былога СССР, а таксама ЗША, Брытаніі, Францыі, арабскіх краін, краін Паўднёвай Азіі, Лацінскай Амэрыкі, Афрыкі. Цырымонія прахадзіла ў душнай школьнай актавай залі, замалай для гэткай колькасьці чалавек ды іх госьцяў. На адну толькі праверку дакумэнтаў патрацілася пара гадзін. Але ўсе прысутныя былі цярплівымі, бо яшчэ гадзіна-другая, й яны атрымаюць тое, чаго чакалі некалькі гадоў. Урэшцэ мы паслухалі прамову "судзьдзі па грамадзянстве" (гэта адмысловая катэгорыя судзьдзяў у Канадзе, куды штогод прыяжджаюць сотні тысяч новых імігрантаў), якая сама была колішняю ймігранткаю, а потым прынесьлі прысягу й прасьпявалі канадзкі гімн.

Зараз, упершыню з 1985 г., я жыву ў краіне, грамадзянства якой я маю.

Але што мне гэтае грамадзянства дае?

Па-першае, яно мне дае каралеву. Мне здаецца, што значна лепш мець кіраўніком дзяржавы 82-гадовую жанчыну з каронаю, чым 54-гадовага мужчыну з вусамі.

Па-другое, поўнач. Ён сапраўды, як у песьні пяецца, "бяскрайні", толькі замест аленяў яго сымбалямі тутака зьяўляюцца белыя мядзьведзі ды цюлені. Але як туды даехаць? Калі б я вырашыў паехаць заўтра на тыдзень ва Ікалуіт, сталіцу паўночнай канадзкай тэрыторыі Нунавут, дык адзін толькі самалётны білет бы мне абышоўся ў C$ 3.095 (Br 6.945.362). Уж лягчэй паехаць на тыдзень у Менск за C$ 2.113 (Br 4.741.696).

Па-трэцяе, вельмі прыгожую краіну. Але такую я ўжо маю з самага нараджэньня. Розьніца толькі ў тым, што Канада мае ня толькі цудоўныя лясы й балоты, як Беларусь, але яшчэ й высокія горы. Але я апошнія яшчэ ня бачыў.

Па-чацьвёртае, гарады з багатай гісторыяй. Я асабліва маю на ўвазе адзін горад: Квебек. Гэты горад, які летась адсьвяткаваў свае 400-ыя народзіны, ёсьць аднім з найпрыгажэйшых у сьвеце. Ягоная галоўная адметнасьць у тым, што там захаваўся гістарычны цэнтар з чароўнымі мураванымі дамамі, пабудаванымі ў XVII, XVIII, XIX стагодзьдзях.

Па-пятае, яшчэ дзьве джяржаўныя мовы. Дакладней, ангельскую ды французкую. Моўнае пытаньне ў Квебеку стаіць гэтак жа востра, як і на Беларусі, дарма што тут дзяржава сапраўды ахоўвае французкую. Канадцы звычайна не падзяляюць свой народ па расавых ды рэлігійных рысах (тут выключэньне -- індзейцы, аб якіх гавораць асобна, бо ў астатніх канадцах хаваецца пачуцьцё віны за захоп індзейскіх зямель іх продкамі). Але гэтыя дзьве мовы ёсьць найгалоўнаю лініяй падзелу ў краіне. У самай сярэдзіне гэтага падзелу знаходзіцца мой горад -- Манрэаль. Тут амаль усе ведаюць і французкую мову, і ангельскую, але ўсё роўна выбар мейсца жыцьця, мейсца адукацыі, мейсца працы, мейсца малітвы, выбар сяброў залежыць ад мовы, якую ты ведаеш лепей.

Па-шостае, стабільнасьць. Аб Канадзе за яе межамі ў навінах амаль нічога не чуваць. Ну й добра. :)

Усе мы палестынцы

Сёньня прайшоў 16-ы дзень ізраільскай вайны ў Сэктары Газа. Каб спыніць ракеты ХАМАСа й іншых груповак, якія (ракеты) забілі за некалькі гадоў 13 ізраільцянаў (у тым ліку тры дзіцяці), ізраільскія вайскоўцы, на сёньняшні дзень, забілі больш, як 800 палестынцаў. Паводле дадзеных палестынскага міністэрства аховы здароўя, якія прыняла ААН, на 8 студзеня ў ходзе йзраільскай апэрацыі загінулі 257 палестынскіх дзяцей і 56 палестынскіх жанчын. А хто ведае, колькі з забітых палестынскіх мужчын таксама былі цывільнымі? Дык хто ж тады тэрарыст?

Калі члены ХАМАСу альбо іншыя палестынскія ваяўнікі забіваюць нават аднаго цывільнага йзраільцяніна, гэта, без усякага сумневу, няправільна. Але калі Йзраіль забівае сотнямі цывільных палестынцаў за два тыдні, што тады? Калі мы зразумеем, што нявінаватае палестынскае жыцьцё такое ж вартае, як і аналягічнае йзраільскае? Калі мы заявім галосна, што забойства сотні палестынцаў ёсьць ня меншым злом, чым забойства аднаго йзраільцяніна?

Наш Творца кажа нам у Кур'ане,

И потому Мы предписали детям Исраиля:
Тот, кто убьет живую душу не за душу,
И не за нечесть на земле,
Тот как бы всех людей погубит.
А тот, кто эту душу сохранит,
Он как бы всех людей убережет от смерти.
(Кур'ан, 5:32; інтэрпрэтацыя Іман Валерыі Порахавай)

Добра было б ХАМАСу тое памятаць. Але, у сёньняшніх абставінах, гэтыя словы са сьвятога пісання ісламу адносяцца асабліва да тых, хто ў іх згаданы ў першую чаргу. Тое, што робіць ХАМАС гэта ня толькі супраціў, гэта таксама й тэрарызм. Бо ХАМАС адмаўляецца бачыць розьніцу паміж ізраільскімі ўзброенымі сіламі й ізраільскім мірным насельніцтвам (бо, у той ці іншы час, большасьць ізраільцянаў служыць у войсках). Гэтая інтэрпрэтацыя супрацьлеглая адвечнай мусульманскай традыцыі (абаснаванай на Кур'ане ды сказаньнях Прарока, мір яму), паводле якой ваяваць дазволена толькі супраць узброеных сіл ворага. Ізраіль, нягледзячы на сваю акупацыю палестынскіх тэрыторый, якая цягнецца з 1967 г., дзесяцігодзьдзямі выстаўляў сябе ахвяраю ў пытаньні тэрарызму. Але зараз відавочна, што Йзраіль палюе на мірных жыхароў Газы, каб пазбавіць ХАМАС базы сацыяльнай падтрымкі.

Гэта вельмі небясьпечны курс для Йзраіля. За межамі ЗША, амаль уся падтрымка, якой карыстаецца Йзраіль у грамадзтве зьяўляецца вынікам сымпатыі гэтай краіне як яхвяры палестынскіх экстрэмістаў, якія раз-пораз забіваюць цывільных ізраільцянаў. Але зараз ізраільскі ўрад даказаў, што ён гатовы рабіць тое ж самае з палестынцамі, толькі ў значна больш шырокім маштабе. Як вынік гэтай палітыкі, у Ізраіля можа застацца толькі адна група іншаземных прыхільнікаў: амэрыканцы-рэспубліканцы.

Настрой на вуліцах сьвету сёньня адназначна пра-палестынскі. Тут у Манрэалі, учорашняя дэманстрацыя, на якую схадзілі мы з Кейці, прыцягнула "амаль 10.000 чалавек" паводле звычайна пра-йзраільскай "Gazette". У гэты раз, нават "Gazette" падтрымала палестынцаў. Такія ж дэманстрацыі прайшлі ў розных іншых гарадах сьвету. У Гішпаніі ў падтрымку палестынцаў Газы прадэманстравалі больш, як сто тысяч чалавек (¡Gracias, amigos!). Тым часам у Лёндане прыхільнікі Йзраілю (у асноўным габрэі), якіх было ад 4 да 15 тысяч, таксама правялі дэманстрацыю з патрабаваньнем спыненьня агню.

Сёньня йзраільскі прэмьер-міністар Эгуд Ольмэрт заявіў на паседжаньні ўраду, што "Ізраіль набліжаецца да цэляў, якія сабе паставіў". Калі адным з гэтых цэляў ёсьць зьнішчэньне ХАМАСу, дык Ізраіль зрабіў крок назад. А калі цэлем зьяўляецца даўгатэрміновая бясьпека Йзраілю, дык тут увогуле зроблены вялікі скачок назад. Застаецца спадзявацца, што альбо йзраільскі ўрад, альбо народ, хутка прачнецца.

Раство аднаго мусульманіна

Манрэаль зімнім вечарам
Фота: Дэйвід Іліф
Ліцэнзыя: Creative Commons Attribution ShareAlike 3.0

Што не кажы, але крыху самотна ў Паўночнай Амэрыцы не сьвяткаваць Раство. У Квебеку быццам бы амаль усе выдаюць сябе за сьвецкіх, для якіх каталіцтва гэта нешта, з чым жылі іх дзяды да "Ціхай рэвалюцыі". Але адразу пасьля Гэлаўіну ў крамах пачынаюць гучаць калядныя песьні -- за месяц да таго, як іх уключаюць значна больш рэлігійныя амэрыканцы. А ў вечары перад Раством выйдзі пахадзіць па вуліцах. Вакол амаль нікога няма, бо ўсе альбо ў касьцёлах, альбо дома зь сямьёю. Зайдзі ў вялікую бібліятэку, і ты апынесься амаль сам насам з бібліятэкарам, якога шкада, бо ён да пятай ня можа пайсьці дадому. Патэлефануй сваякам-мусульманам у Ґаціно раніцаю на Раство і там дзевяцігадовая стрыечная сястрычка Русэлі табе скажа, "Merry Christmas! Oh, we don't do Christmas" (З Раством! Ой, мы ж не сьвяткуем Раство). :)

А тым часам жонка-мусульманка сьвяткуе Раство са сваёю пратэстанцкаю сямьёю ў Пэрызбурґу. Ну што тут зробіш? Трэ й мне неяк гэты дзень адзначыць. Народзіны прарока, усё-ткі (мір яму!), хоць дату Царква і ўзяла са сьвята рымскага бога Сола Інвіктуса (Сонца Непераможнага).

Ну й вось, прыгатаваў я сабе сьвяточную вячэру з навазеландзкай бараніны па гэтым рэцэпце, толькі, канечне, без віна. Дзякуй Богу, атрымалася няблага. Дарэчы, навазеландзкая бараніна, што прадаецца ў Паўночнай Амэрыцы, адказвае мусульманскім рытуальным патрабаваньням. Усё-ткі добра быць мусульманінам у Паўночнай Амэрыцы.

----------------
Зараз слухаю: Золотое Кольцо - Оттепель
via FoxyTunes

З Раством!

Ялінка ў ЗША
Фота: Iknowthegoods
Ліцэнзыя: Attribution-Share Alike 3.0

Віншую вас з Раством!

На мінулым тыдні я схадзіў на пятнічную малітву ў мячэт імя Салах ад-Дзіна, дзе імам падчас казані нагадаў нам аб ісламскай версіі гісторыі аб нараджэньні Ісуса Хрыста (мір яму!):

16
Вспомни в Писании (историю) Марйам:
Она от своего семейства удалилась
В место (лежащее) к востоку (от родного очага),

17

Устроив пред собой от них завесу.
Мы к ней отправили Наш Дух,
И перед ней предстал он в виде настоящего мужчины.

18

Она сказала: "Я ищу спасенья от тебя
У Милосердного (Владыки).
И если ты Его страшишься,
(Ко мне не приближайся ни на шаг)."

19

Он отвечал: "Я — лишь от Бога твоего посланник,
Чтобы тебе (поведать о Господнем) даре
Благославленного младенца — сына".

20

"Как может быть младенец у меня, ;- она сказала, —
Когда ко мне не прикасался ни один мужчина,
И не была я (никогда распутной)?"

21

Ответил он: "Господь твой так сказал:
Легко Мне это (сделать).
Мы сделаем его знаменьем для людей,
И Нашей милостью (для всех благочестивых).
(И изъявлением Моим) — событию симу свершиться!"

22

И понесла она его,
И сделалась беременной дитятей,
И удалилась с ним в далекие места.

23

А муки (при рождении дитя)
Ее к стволу (тенистой) пальмы привели,
И молвила она:
"О лучше б умереть мне раньше, —
Забытой и забвенной стать до этого всего!"

24

И тут (из-под земли) под нею
Раздался возглас: "Не скорби!
Господь твой под тобой провел ручей.

25

И потряси ствол пальмы над собой,
Она к тебе уронит спелые и свежие плоды,-

26

Ешь, пей и прохлади глаза.
Но если человека ты увидишь,
Скажи: "Я Милосердному дала обет поста,
И говорить сегодня я ни с кем не буду".

27

Она пришла к народу своему,
Неся младенца-сына на руках.
Они сказали: "О Марйам!
Ты сделала неслыханное дело.

28

О сестра Харуна!
Ни твой отец порочным не был,
Ни твоя мать блудницей не была".

29

Она им указала (на младенца,
Как бы ища ответа у него);
Они же (в изумлении) сказали:
"Как можем говорить мы с тем,
Кто все еще младенец в колыбели?"

30

Но тут заговорил младенец:
"Я — раб Аллаха.
Он Откровение мне дал и утвердил пророком.

31

И Он меня благословенным сделал
Везде, где мне бы ни пришлось бывать.
Он заповедал мне молитву и очистительную подать,
Пока живу я (на земле),

32

А к матери моей
Мне благость (повелел) и послушанье,
Меня не сделал дерзким и ничтожным.

33

Мне — мир в тот день, когда я был рожден,
И в день, когда умру,
И в день, когда воскресну к жизни".

34

Таким был Иса, сын Марйам,
По слову Истины, касательно которой
Они в сомненьи пребывают.

35

(Господнему величию) Аллаха
Не подобает сына брать Себе.
Хвала Ему!
Когда задумано творенье
Им, Он молвит: "Будь!" — и есть оно.

36

Аллах, поистине Господь, и мой и ваш Господь, —
Так поклоняйтесь же Ему:
Это и есть стезя прямая.

Кур'ан, 19:16-36. Інтэрпрэтацыя Іман Валерыі Порахавай.

Хай гэты сьветлы час нагадвае нам усім аб Божых дарах; "слава ў вышынях Богу, і на зямлі мір, і ў людзях добрая воля" (Біблія: Лук. 2:14; пераклад Васіля Сёмухі).

Паглядзіце на гэтых фотках, як адзначылі Раство тры дні таму ў Віфлееме палестынскія ды іншаземныя хрысьціяне.

Па якім артыкуле будуць судзіць журналіста са славутымі чаравікамі?

Ірацкі журналіст з каналу Аль-Багдадзія Мунтазар Аз-Зейдзі, які кінуў у Буша свае чаравікі 14 сьнежня й стаў тым самым усясьветна вядомым, зараз трымаецца пад арыштам у невядомым мейсцы. Ён ня мае доступу да свайго адваката (а толькі да дзяржаўнага), а таксама да сваёй сямьі. Зараз пытаньне ў тым, за што яго будуць судзіць: за напад на прэзыдэнта (за што ў ірацкім заканадаўстве перадугледжана суровае пакараньне) ці за абразу іншаземнага лідэра. У апошнім выпадку яму могуць прысудзіць ад 24 гадзін да двух гадоў турмы.

Дыя Аль-Кінані, судзьдзя, які пакуль разгледжвае справу Зейдзі, сказаў, што журналіст зьявіўся перад ім пабітым. Тут невядома, радавацца за Ірак, ці не. Бо гэта ўсё яшчэ краіна, дзе зьняволеных лупяць, але ўсё-ткі судзьдзя можа супраць таго пратэставаць. А вось цікава, ці можа судзьдзя тое спыніць?

Тым часам Зейдзі нібыта напісаў ліст ірацкаму прэмьер-міністру Нуры Аль-Малікі, дзе ён просіць дараваньня за сваё "вялікае й брыдкае дзеяньне". Вядома, запугалі.

Вось відэа здарэньня. Журналісты CNN, відаць, павесяліліся з гэтага ня менш за сваіх арабскіх калегаў.



Нагадаю, што, кідаючы першы туфель, Зейдзі выкрыкнуў, "Разьвітальны пацалунак табе, сабаку!". Другі, па яго словах, быў падарункам ад "удоў, сіратаў і тых, хто быў забіты ў Іраку."

Дарэчы, Зейдзі распачаў цэлую моду на кіданьне чаравікамі. Дэманстратары ў розных канцах сьвету прайшліся з туфлямі ў рукох. Сёньня тут у Манрэалі 40 чалавек кідаліся чаравікамі ў партрэт Буша перад амэрыканскім консульствам. Сярод іх быў наваабраны сябра Нацыянальнага сходу (г.зн. правінцыяльнага парлямэнту) Квебеку з незалежніцкай партыі Салідарны Квебек, Амір Хадыр.

----------------
Now playing: Pentagon - Brishti
via FoxyTunes

Дранікі па-габрэйску

Дранікі. Зразумела. Але вось з чым іх есьці?
Фота: Дэніел Спілз
Ліцэнзыя: Attribution-Share Alike 2.0

У нядзелю мы з Кейці зайшлі ў сінагогу Шаарэ Цыён на сумеснае сьвяткаваньне Ханукі, якая хутка павінна прыйсьці, Піліпаўкі, якая праходзіць зараз, і Дыўалі, якое прайшло ў лістападзе (дарэчы, віншую ўсіх, хто мае дачыненьне да гэтых сьвятаў). Што зьвязвае ўсе гэтыя сьвяты, асабліва калі два зь іх належаць да монатэістычных рэлігій, а адно -- да палітэістычнай? Сьвятло. Бо ва ўсіх трох сьвятах важную ролю маюць сьвечкі, ліхтары і г.д.

Госьцей адчаставалі рок-музыкай на іўрыце ды ангельскай на тэму Ханукі, у тым ліку пераапрацаванаю вэрсіяй "Bésame mucho", што атрымалася вельмі прыгожа, а таксама традыцыйнымі стравамі габрэяў-ашкэназы, у тым ліку дранікамі. Мяне вымусілі зьесьці мае дранікі пад яблычнаю падліўкаю, нягледзячы на пратэсты Кейці, якая паспрабавала растлумачыць, што я, зьяўляючыся беларусам, звычайна ем дранікі са сьмятанаю. :)

----------------
Now playing: Orpheus Chamber Orchestra - Handel: Music For The Royal Fireworks, HWV 351 - La Paix
via FoxyTunes

Ід мубарак!

Святкаваньне Байраму ў самалійскім мячэце, 2006 г.
Фота: RoboRanks
Ліцэнзыя: GNU Free Documentation License

Віншую ўсіх сваіх чытачоў, як мусульманаў, так і не, з нагоды Курбан-Байрама! Гэтае сьвята нагадвае мусульманам аб тым дні, калі Прарок Аўраам (па-арабску Ібрагім) (мір яму!) паказаў сваю гатоўнасьць ахвяраваць свайго сына Богу, і ягоны сын (мір яму!) у той жа час паказаў пакорнасьць боскаму загаду. Бог хацеў ад іх не крыві чалавечай, а набожнасьці. Таму Ён прыслаў Аўрааму барана, які й быў ахваравяны шчасьлівым бацькам. Дай нам Божа мудрасьці навучыцца такой жа паслухмянасьці Тваім загадам. Бо

Кто лучше исповедует религию, чем тот,
Кто предал лик свой Богу,
Добро творит благочестиво,
И следует путем ханифа Ибрахима!
Поистине, Господь взял другом Ибрахима!
(Кур'ан, 4:125. Інтэрпрэтацыя Іман Валерыі Порахавай)

Мы з Кейці й мамаю адсвяткавалі Курбан-Байрам (па-арабску Ід аль-Адха) разам зь сябрамі й знаёмымі з Афганістану, Індыі, Ірану, Канады, Марока, Мэксыкі, Сырыі й Уругвая. Для мяне гэтая разнастайнасьць ёсьць адною з улюбёных рысаў Манрэалю. Здаецца, што ўвесь сьвет -- тут!